తన యక్రమములకు క్షమా పణ నొందినవాఁడు తన పాప ములకు
బ్రాయశ్చిత్తము బును బొందినవాఁడును ధణ్యుండౌ ||తన||

1. దేవుని చేత ని ర్తోషిగఁ దీర్చఁ బడిన వాఁడు భావంబున లేశం
బయినను గ పటము లేనివాఁడును ధన్యుండౌ ||తన||

2. మునునేని మౌని నై దిన దినమున నేనొనం చిన నా యార్త ధ్వనిచే
క్షీణిం చెను నా యెముకలు సకలం బకటా ||తన||

3. రేయి పగలు నా మీఁ దను నీ చేయి భారమయ్యెఁ గాయము నందలి
సారము వేసవి కాలంబున నెండిన విధ మాయెను ||తన||

4. కప్పుకొనకయే నీ యెదుటఁ గలుష మెప్పుకొంటి నొప్పుకొందు
ననుకొంటి నక్రమ మోర్పుతోడఁ బాపము మన్నించితి ||తన||

5. కావున నీ సంద ర్శనపుఁ గాలమందు భక్తుల్ భావము రంజిల నినుఁ
బ్రార్థింత్రు ప్ర వాహంబులు వారలపైఁ బొరలవు ||తన||

6. దాగు చోటు నీవే శ్రమలను దప్పించెద వీవే వేగ విమోచన గానంబులతో
విడువక నీవే యావరించెదవు ||తన||

7. నీ కుపదేశింతు మార్గము నీకును బోధింతు నీ కాలోచన నేఁ జెప్పె
దను నీ మీఁదను దృష్టించి సతంబు,ను ||దన||

8. జ్ఞానము లేనట్టి గుఱ్ఱమ ట్లైనను ఖరమువలె నైనను మీరుండకుఁ
డని కళ్లెము తో నెంతో బిగియింపఁబడవలెఁ ||దన||

9. కలుగు ననేకములౌ వేద నలు కడు భక్తి విహీ నులకు నమిత కృప
దేవుని విశ్వా సులఁ జుట్టుకొని యుండు నిజంబుగ ||దన||

10. సంతోషించుఁడి నీతి మంతులార సత్య స్వాంతులారా మీరంద
ఱత్యంత సంతోషంబున గానముఁ జేయుడి ||తన||

11. జనక తనయ పరిశు ద్ధాత్మ కును మహిమము గల్గు మును పిప్పుడు
నెల్లప్పుడు యుగముగ ములకును దనరారును గాకామేన్ ||జనకతనయ||